Mohja Kahf, Η γιαγιά μου πλένει τα πόδια της στον νιπτήρα του μπάνιου στο Ikea

Το βίντεο γυρίστηκε στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Αραβίδες Ντίβες».

Ευχαριστούμε τη γιαγιά Ελένη, τον λΑΜΠΕΡΟύΚ, τη Μαλαμώ, τη Βάλια και την Ελισάβετ.

Το ποίημα της Μόχτζα Καφ δημοσιεύτηκε στο τχ. 9 του Τεφλόν.

Στο:Τέντωσε τ’ αυτιά

from Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος http://ift.tt/2lvQnLL

Ari Banias, Οι ευτυχείς

Σ’ ένα δωμάτιο περισσότερο κοτέτσι παρά δωμάτιο,
νοικιάζω έναν ανεμιστήρα που νιώθω στο πρόσωπό μου σαν ήχο. Λίγη η κίνηση
απ’ το Σαν Φερνάντο, όνομα βασιλιά που
έγινε πόλη, κοιλάδα, άγιος.
Είμαστε αναγκασμένοι να επαναλαμβάνουμε τ’ όνομά του. Αντ’ αυτού
λέω φραγκόσυκο, ένας κάκτος
που απλώνει τα πολλά όμοια με κουπιά χέρια του
στο χώρο γύρω του. Αχλάδι ούτε για δείγμα.
Παίρνω τη Μαμά να μάθω τι σημαίνουν τα νέα μέτρα λιτότητας.
Μερικά μυρμήγκια στον τοίχο πάνε από το ένα
αθέατο σημείο στο άλλο˙ οι τράπεζες έκλεισαν.
Της λέω να στραφεί στο ανταλλακτικό εμπόριο˙ να ανταλλάξω τι, απαντά.
Ένας γνωστός ποστάρει «Τουρισμός:
ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσετε την Ελλάδα»
σαν να λέμε στην καλοπέραση κάθε τουρίστα ευδοκιμεί
μια φιλανθρωπία. Τα μουλάρια συνωστίζονται στα καλντερίμια
φορτωμένα με σταφύλια για το κρασί της επόμενης
χρονιάς, αν επιστρέψουν οι τουρίστες
του χρόνου, κι ελπίζουμε πως θα επιστρέψουν. Λέω εμείς,
αλλά είμαι πιο κοντά στο αυτοί. Μένω προσωρινά
σε μια γειτονιά που έχει πάρει τ’ όνομά της από τους ευτυχείς, ποιοι
ακριβώς ήταν αυτοί;
Γίνομαι κάπως σκληρός με τα φαινόμενα, κάπως σφιχτός, κάπως αδρός, κάπως
φθαρμένος.
Μάλλον πρέπει να κατατροπώσω το μυαλό μου.
Τα τριαντάφυλλα νεκρά λόγω ξηρασίας
επειδή όσοι ζουν εδώ δεν νοιάζονται
και αφήνουν τα τριαντάφυλλά τους να πεθάνουν. Μάλλον
πρέπει να κατατροπώσω την ιδέα
πως κάτι χρειάζεται να κατατροπωθεί.
Κάτι μέσα μου δεν μπορεί να ξεχωρίσει
τι ανήκει. Τα μυρμήγκια
για τα οποία καθετί είναι δρόμος.
Αυτό που ακούστηκε σαν αυλόπορτα που ανοίγει
ήταν το σούρσιμο του ευκάλυπτου πάνω στην τσίγκινη στέγη.
Μια κίτρινη πεταλούδα που δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για μένα.
Δεν με ενδιαφέρουν οι βασιλιάδες.

Περισσότερα ποιήματα του Ari Banias μπορείτε να διαβάσετε στο τχ. 16 του Τεφλόν.

Στο:Τεφλονομεταφράσεις, Τεύχος Δεκαέξι

from Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος http://ift.tt/2lBor6U

Τα τεύχη 6, 7 & 8 σε pdf

6-7-8_covers_blog

Κατεβάστε τα (εδώ και καιρό εξαντλημένα) τεφλονοτεύχη:

Τεφλόν #6

Τεφλόν #7

Τεφλόν #8

Στο:Τεύχος Έξι, Τεύχος Εφτά, Τεύχος Οκτώ

from Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος http://ift.tt/2l7A2xy

Clemens Schittko, Η μηδενική καντίς

πριν από τον Πάουλους Μπέμερ

Σκέφτηκα τις πολλές δολοφονίες…
που στο εσωτερικό και το εξωτερικό…

GRAF SCHWERIN VON SCHWANENFELD

Αυτό που δεν αναφέρουν
στη λεγόμενη σύγχρονη
ποίησή τους οι (120 και
πλέον) γερμανόφωνοι ποιη-
τές της γενιάς μου που έχουν
τιμηθεί με βραβεία και υπο-
τροφίες, που έχουν βρει
στέγη στα διδακτορικά με
θέμα την ποίηση ή επαινού-
νται στις επιφυλλίδες, είναι
ότι κάθε πέντε δευτερόλεπτα
ένα παιδί κάτω των δέκα
ετών πεθαίνει από την πείνα,
ότι κάθε τέσσερα λεπτά ένας
άνθρωπος χάνει την όρασή του
λόγω έλλειψης βιταμίνης Α,
ότι κάθε μέρα πεθαίνουν από
την πείνα ή τις άμεσες συνέ-
πειές της 100.000 άνθρωποι,
ότι τον προηγούμενο χρόνο
828 εκατομμύρια παιδιά, άντρες
και γυναίκες υπέφεραν από
χρόνιο και βαρύ υποσιτισμό,
ότι η παγκόσμια γεωργική παρα-
γωγή θα μπορούσε να σιτίσει
εύκολα σήμερα 12 δισεκατομ-
μύρια ανθρώπους (η σάρκα πέφ-
τει από τη γραμμή του χρόνου),
ότι η οικονομική ολιγαρχία της
Βόρειας Αμερικής κατέχει το
24% του παγκόσμιου ακαθάρι-
στου εθνικού προϊόντος, ελέγχει
το 41% του όγκου του παγκό-
σμιου εμπορίου και το 53% της
παγκόσμιας αγοράς ενέργειας,
ότι στις ΗΠΑ αναλογεί κάθε
χρόνο το 42% των παγκόσμιων
εξοπλιστικών δαπανών, ότι στο
μεταξύ ο δεύτερος πιο πλούσιος
άνθρωπος στον κόσμο, ο Μπιλ
Γκέιτς, έχει τόσα χρήματα όσο
οι 120 εκατομμύρια φτωχότεροι
Αμερικανοί πολίτες μαζί, ότι
εκατοντάδες εκατομμύρια αν-
θρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο
από ασθένειες και επιδημίες κα-
θώς και από έλλειψη βιταμινών,
η οποία οφείλεται στον σοβαρό
υποσιτισμό, ότι 2,7 εκατομμύ-
ρια άνθρωποι που βρίσκονται
κάτω από το όριο της φτώχειας
ζούνε με λιγότερα από δύο δολά-
ρια τη μέρα (πιάνω το κεφάλι
μου, αλλά δεν μπορώ ν’ αντιλη-
φθώ τον εαυτό μου ως μυαλό),
ότι το πλουσιότερο 1% του πα-
γκόσμιου πληθυσμού κατέχει
το 40% του παγκόσμιου πλούτου,
ότι το φτωχότερο μισό του πα-
γκόσμιου πληθυσμού κατέχει
μονάχα το 1% του παγκόσμιου
πλούτου, ότι 2,6 δισεκατομμύρια
άνθρωποι, δηλαδή σχεδόν τα δύο
πέμπτα του παγκόσμιου πληθυσ-
μού, δεν έχουν πρόσβαση σε
χώρους υγιεινής, ότι κάθε χρόνο
σχεδόν 1,5 εκατομμύριο παιδιά
πεθαίνουν λόγω έλλειψης καθαρού
νερού, απουσίας χώρων υγιεινής
και κακής υγιεινής, ότι οι 500 με-
γαλύτερες πολυεθνικές επιχειρήσεις
του κόσμου κατέχουν το 52% του
παγκόσμιου ακαθάριστου εθνικού
προϊόντος, δηλαδή τον μισό πλούτο
που παράγεται παγκοσμίως (κανένας
βασιλιάς, αυτοκράτορας ή πάπας
δεν είχε ποτέ τόσο μεγάλη εξουσία)
ότι 176 παιδιά κάτω των εφτά ετών
πεθαίνουν από πείνα κάθε δύο ώρες,
ότι οι 49 πιο φτωχές χώρες στον
κόσμο εμφάνισαν το προηγούμενο
έτος εξωτερικό χρέος ύψους 2.100
δισεκατομμυρίων δολαρίων, ότι
30 εκατομμύρια άνθρωποι λιμο-
κτονούν κάθε χρόνο (οι περισσό-
τεροι από τους 3.000 ανθρώπους,
με καταγωγή από 62 χώρες, οι
οποίοι δολοφονήθηκαν μέσα σε
τρεις ώρες στις 11 Σεπτεμβρίου
2001 δεν εμφανίζονται σε καμιά
εθνική στατιστική θνησιμότητας)
ότι η πείνα, οι επιδημίες, η δίψα
και οι τοπικές συγκρούσεις που
έχουν ως αιτία τη φτώχεια σκο-
τώνουν κάθε χρόνο τόσους αν-
θρώπους όσους ο Δεύτερος
Παγκόσμιος Πόλεμος σε έξι
χρόνια, ότι κάθε χρόνο εφτά
εκατομμύρια άνθρωποι τυφλώ-
νονται λόγω κακής διατροφής
ή εξαιτίας ασθενειών, ότι η
γνώση του κόσμου (για τον
κόσμο) διπλασιάζεται κάθε
πέντε με δώδεκα χρόνια (ση-
μείωση για προσωπική χρήση:
από το 30ό έτος ηλικίας επίσης
διπλασιάζεται κάθε εννιά χρόνια
ο κίνδυνος θανάτου, ανεξαρτήτως
σε ποιο μέρος του πλανήτη ζει
κανείς), ότι πολλά δισεκατομ-
μύρια άνθρωποι έχουν πεθάνει
από τότε που υπάρχει ο άνθρωπος
(αν είχαμε δημοκρατία, θα έπρεπε
να αποστέλλονται εκλογικά δελτία
στα νεκροταφεία αυτού του κόσμου),
αυτά είναι όσα δεν αναφέρουν στη
λεγόμενη σύγχρονη ποίησή τους
οι (120 και πλέον) γερμανόφωνοι
ποιητές της γενιάς μου και μόνο
(γιατί δεν θέλω να σας κουράσω
με αριθμούς) που έχουν τιμηθεί
με βραβεία και υποτροφίες, που
έχουν βρει στέγη στα διδακτορικά
με θέμα την ποίηση ή επαινούνται
στις επιφυλλίδες.

Περισσότερα ποιήματα του Clemens Schittko μπορείτε να διαβάσετε στο τχ. 16 του Τεφλόν.

Στο:Τεφλονομεταφράσεις, Τεύχος Δεκαέξι

from Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος http://ift.tt/2jJfQAp

Clemens Schittko, Δύο ποιήματα

ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΕΤΙΚΩΝ

Ο κομμουνισμός
ήθελε να είναι καλύτερος
απ’ τον καπιταλισμό,
ο οποίος ήθελε να είναι ο καλυτερότερος
και ακόμα το θέλει,
παρόλο που εκτός απ’ αυτόν
δεν υπάρχει πια τίποτα
με το οποίο
θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί,
για να μην αυτοκαταστραφεί.

Ωστόσο, τόσο το καλύτερο
του κομμουνισμού
όσο και το καλυτερότερο
του καπιταλισμού
δεν είναι πια το Καλό
με την έννοια του Πλάτωνα
ή μ’ αυτή της αγάπης
σ’ ένα καψουροτράγουδο.

.

.ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ
(ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΟΣΟ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΝ ΖΩΗ)

Επειδή παραείναι κακό.
Επειδή δεν πρόκειται ούτε για ερωτική
ούτε για φυσιολατρική ποίηση.
Επειδή παραείναι πολιτικό,
αριστερό,
αναρχικό,
ανατρεπτικό,
συνεπώς οτιδήποτε άλλο
από φρέσκο και νεανικό.
Επειδή ο συγγραφέας του
είναι σχεδόν άγνωστος.
Επειδή ο συγγραφέας του
δεν διαθέτει τις απαραίτητες γνωριμίες
στον χώρο της λογοτεχνίας.
Επειδή ο συγγραφέας του
δεν τήρησε
τους όρους συμμετοχής
σε κάποιους διαγωνισμούς.
Επειδή ο συγγραφέας του
δεν αναφέρει
στο σύντομο βιογραφικό του
ότι έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του.
Επειδή αυτό,
αυτό εδώ το ποίημα,
είναι τόσο καλο
που δεν το καταλαβαίνει κανείς –
ούτε καν ο συγγραφέας του.
Γιατί παραείναι καλό.

Περισσότερα ποιήματα του Clemens Schittko μπορείτε να διαβάσετε στο τχ. 16 του Τεφλόν.

Στο:Τεφλονομεταφράσεις, Τεύχος Δεκαέξι

from Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος http://ift.tt/2jSIa43

Clemens Schittko, Η πολιτική δεν με ενδιαφέρει

.
η πολιτική δεν με ενδιαφέρει
η πολιτική δεν με ενδιέφερε ποτέ
και η πολιτική δεν θα με ενδιαφέρει ποτέ
γιατί η πολιτική δεν χρειάζεται ανθρώπους
η πολιτική χρειάζεται απλά και μόνο πολιτικούς
και κανέναν άλλον
κι εγώ δεν είμαι πολιτικός,
αλλά άνθρωπος
είμαι ένας άνθρωπος
που λέει
ότι η πολιτική δεν τον ενδιαφέρει
τόσο απλά
και αυτό το ποίημα θα μπορούσε να τελειώσει εδώ
όμως το ποίημα δεν τελειώνει εδώ
γιατί μόλις ξεκίνησε
κι έτσι λοιπόν συνεχίζω
ακόμα κι αν δεν γνωρίζω
αν θα τα καταφέρω να μπω στο θέμα…
υπάρχουν άνθρωποι
που λένε
ότι είμαι πολιτικός ποιητής,
και ακόμα χειρότερα:
ότι γράφω πολιτικά ποιήματα
αλλά οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν ιδέα
οι άνθρωποι αυτοί απλά δεν ξέρουν
για τι πράγμα μιλάνε
γιατί δεν είμαι πολιτικός ποιητής
και πολύ περισσότερο δεν γράφω πολιτικά ποιήματα
και πώς θα μπορούσα άραγε;
δεν ενδιαφέρομαι καθόλου για την πολιτική

η πολιτική δεν με ενδιαφέρει
η πολιτική δεν με ενδιέφερε ποτέ
και η πολιτική δεν θα με ενδιαφέρει ποτέ
γιατί η πολιτική δεν χρειάζεται ανθρώπους
η πολιτική το πολύ να χρειάζεται τον εαυτό της
και τα εκατομμύρια ηλίθιους
που πιστεύουν σ’ αυτή λες και είναι θρησκεία
γιατί όποιος δεν έχει ιδέα για κάτι
το μόνο που του μένει είναι η πίστη
και όποιος δεν έχει τίποτε άλλο πέρα απ’ την πίστη
είναι ηλίθιος
και οι ηλίθιοι δεν είναι άνθρωποι
γιατί οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη την πολιτική
γιατί οι άνθρωποι μπορούν να ρυθμίσουν μόνοι τους τις υποθέσεις τους
όμως αν κάποιος έχει χρόνο
ν’ ασχοληθεί με την πολιτική
σημαίνει ότι όλα πάνε καλά στη ζωή του
όμως η πίστη είναι εντέλει απλά πολυτέλεια
και γι’ αυτό δεν με ενδιαφέρει η πολιτική
η πολιτική δεν με ενδιαφέρει
η πολιτική δεν με ενδιέφερε ποτέ
και η πολιτική δεν θα με ενδιαφέρει ποτέ
έτσι ήταν πάντα
και έτσι θα είναι πάντα
γιατί η πολιτική δεν χρειάζεται ανθρώπους
η πολιτική χρειάζεται εντέλει μόνο μερικούς πολιτικούς,
οι οποίοι (θέλουν να) κάνουν καριέρα στην πολιτική
κατά τα άλλα κανείς δεν χρειάζεται την πολιτική
η πολιτική δεν κατασκευάζει προϊόντα
και η πολιτική δεν προσφέρει υπηρεσίες
η πολιτική παράγει αποκλειστικά και μόνο ψέματα,
ψέματα,
για τα οποία μάλιστα πληρώνεται
αυτό γίνεται σήμερα
και αυτό θα γίνεται πάντα
η πολιτική κάνει πάντα το αντίθετο απ’ αυτό
που λέει
και εντέλει η πολιτική δεν κάνει απολύτως τίποτα,
μονάχα μιλάει διαρκώς
και στη συνέχεια ο λόγος αυτός πωλείται ως πράξη
αλλά δεν είναι πράξη
είναι απλά και μόνο απάτη
τα ψέματα επαναλαμβάνονται
μέχρις ότου γίνουν πιστευτά
ακόμα και οι ψεύτες πιστεύουν στο τέλος
αυτά που λένε
έτσι γινόταν με τους ναζί
κι έτσι γίνεται ακόμα και σήμερα
το πιο σημαντικό είναι ότι όλοι κάπως διασκεδάζουν
όμως τι είναι αυτό που μ’ εκνευρίζει τόσο;
η πολιτική έτσι κι αλλιώς δεν με ενδιαφέρει
η πολιτική δεν με ενδιέφερε ποτέ
και η πολιτική δεν θα με ενδιαφέρει ποτέ
κάτι που δεν αλλάζει το γεγονός
ότι όλο αυτό ονομάζεται «δημοκρατία» και όλοι κάνουν
λες και ο λαός έχει κάτι να πει
γιατί ο λαός δεν έχει τίποτα να πει
όμως ποτέ η διαφορά μεταξύ πλούσιων και φτωχών δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο σήμερα
κανενός είδους εκλογές δεν αλλάζουν τον κόσμο
και όποιος πηγαίνει να ψηφίσει
απλά και μόνο ρίχνει την ψήφο του
εξουσιοδοτεί κάποιους άλλους
να τον εξουσιάζουν
στον λαό παραχωρούνται πάντα τόσα
όσα χρειάζεται για να μην επαναστατήσει
ακόμα και αυτοί που βρίσκονται σε δυσχερή θέση
δεν επαναστατούν πια
όμως τι είναι αυτό που μ’ εκνευρίζει τόσο;
τίποτα δεν αλλάζει
οι πάνω κάνουν
ό,τι γουστάρουν
και όταν κάποιος απ’ αυτούς αποσύρεται
τη θέση του παίρνει κάποιος άλλος –
κάποιος
που είναι πιθανώς πολύ πιο μέτριος από εκείνον
που αποσύρθηκε
καλύτερα λοιπόν να τ’ αφήσουμε όλα
όπως είναι
και εντέλει τα πάντα έχουν να κάνουν με τα χρήματα
και η πολιτική εντέλει χρησιμεύει
μόνο στο να συγκαλύπτει το γεγονός
ότι έτσι έχουν τα πράγματα
τίποτα απ’ όλα αυτά δεν με ενδιαφέρει
δεν θέλω να έχω καμία σχέση μ’ όλα αυτά
ας τα κανονίσουν οι άλλοι μεταξύ τους όμορφα και ωραία και να μην μ’ ανακατεύουν
εγώ δεν υποδεικνύω σε κανέναν
τι πρέπει ή δεν πρέπει να κάνει,
εγώ κοιτάω μονάχα τη δουλειά μου
κάνω τη δουλειά μου
κι αυτό αρκεί
γι’ αυτό σίγουρα δεν χρειάζομαι καμιά πολιτική
η πολιτική καλά θα κάνει να μ’ αφήσει στην ησυχία μου
γιατί μπορώ
να ρυθμίζω μόνος μου τις υποθέσεις μου
και γι’ αυτό δεν επιτρέπω καμιά ανάμειξη από άλλους
και εντέλει η πολιτική δεν ενδιαφέρεται καθόλου για μένα
γιατί θα ’πρεπε εγώ απ’ την πλευρά μου να ενδιαφέρομαι για την πολιτική;
δεν βγάζει κανένα νόημα
και μόνο που ’γραψα αυτό εδώ το ποίημα είναι ήδη πολύ
γιατί βασικά ήθελα να γράψω για κάτι τελείως διαφορετικό
αλλά τη σήμερον πρέπει να δικαιολογούμαστε για οποιαδήποτε μαλακία
για οποιαδήποτε μαλακία χρειαζόμαστε σήμερα κάποιου είδους πιστοποιητικό
εγώ θέλω απλά και μόνο την ησυχία μου
κατά τα άλλα η πραγματική εξουσία εδράζεται έτσι κι αλλιώς στην οικονομία
η πολιτική να πάει να πνιγεί και καλό θα ήταν να μου κάνει τη χάρη να ασχολείται με τις δικές της δουλειές
με δυο λόγια: να πάει να…
ή για να το πω διαφορετικά:
η πολιτική ας πάει στα τσακίδια μια και καλή
γιατί αν η κατάσταση συνεχίσει έτσι
κάποια στιγμή θα γίνει της κολάσεως
και τότε είναι που θ’ ανταποδώσω το χτύπημα
γιατί δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου τη λέει
και τότε θα δούνε
όλοι αυτοί οι πάνω πώς θα βάλω στη θέση του αυτό το κωλοσύστημα
αυτή η κατάσταση πάντως
δεν μπορεί να συνεχιστεί
γιατί κάποια στιγμή θα γίνει της κολάσεως
σας το εγγυώμαι
και ας ψοφήσω κι εγώ μαζί…
ο θάνατος σίγουρα είναι προτιμότερος
όμως τι είναι αυτό που μ’ εκνευρίζει τόσο;
αφού εντέλει η πολιτική δεν με ενδιαφέρει καθόλου
η πολιτική δεν με ενδιαφέρει
η πολιτική δεν με ενδιέφερε ποτέ
και η πολιτική δεν θα με ενδιαφέρει ποτέ
κατά τα άλλα δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρετό απ’ την πολιτική
η πολιτική είναι τόσο βαρετή
που δεν μπορώ καν να τη μισήσω
καλύτερα απλώς να την αγνοήσουμε
τότε όλο αυτό το θέατρο θα σταματούσε από μόνο του
και κατά βάθος δεν πρόκειται για τίποτα περισσότερο από σόου
αλλά ήταν ωραία
που μιλήσαμε γι’ αυτό το θέμα
άραγε σας είπα
ότι δεν είμαι ούτε πολιτικός ποιητής,
ούτε γράφω πολιτικά ποιήματα;
ναι, νομίζω
ότι σας το είπα
.
Περισσότερα ποιήματα του Clemens Schittko μπορείτε να διαβάσετε στο τχ. 16 του Τεφλόν.

Στο:Τεφλονομεταφράσεις, Τεύχος Δεκαέξι

from Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος http://ift.tt/2jQaNiP

Το Τεφλόν στo διήμερο «Σημεία & Τέρατα» | 17 & 18 Δεκ.

simeiaterata

Το Σάββατο 17 και την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου το περιοδικό Τεφλόν θα συμμετέχει μαζί με δημιουργούς φανζίν, περιοδικών, κόμικ και βιβλίων στο διήμερο «Σημεία & Τέρατα: Έντυπα, ανέντυπα πειράματα και μεμονωμένα περιστατικά», το οποίο θα πραγματοποιηθεί στον 7ο όροφο της Πανεπιστημίου 64 (είσοδος από την στοά). Πατήστε εδώ για να δείτε το πλήρες πρόγραμμα του διημέρου.

Συγκεκριμένα, το Σάββατο στις 9μμ θα παρουσιάσουμε τη μικρού μήκους ταινία «Έφυγε η Συρία, έφυγε», η οποία θα προβληθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα μετά την προβολή της σε σημαντικά διεθνή φεστιβάλ. Μαζί της θα προβληθεί η βραβευμένη ταινία μικρού μήκους «Αιγαίο ή η κωλοτρυπίδα του θανάτου».

Το ίδιο βράδυ στις 9.30μμ, με αφορμή την ποίηση του Clemens Schittko, την οποία παρουσιάζουμε στο νέο τεύχος του Τεφλόν, θα διαβάσουμε ποιήματα γερμανόφωνων ποιητών του βερολινέζικου αντεργκράουντ (Jannis Poptrandov, Kai Pohl κ.ά).

Καθ’ όλη τη διάρκεια του διημέρου, στον πάγκο του περιοδικού θα βρείτε το νέο τεφλονοτεύχος, παλιά τεύχη, τις εκδόσεις μας, κεράσματα και εκπλήξεις!

Ακολουθούν περισσότερες πληροφορίες για τις δύο δράσεις μας το Σάββατο:

9.00-9.30μμ: Δύο ταινίες μικρού μήκους για τη μετανάστευση, τον πόλεμο και τον ρατσισμό.

«Έφυγε η Συρία, έφυγε» (Λέσβος & Αθήνα, 2016, 8΄, με αγγλικούς υπότιτλους)
Ένα πρωί η Συρία χαιρετά τον Χατζίκ που έχει το μανάβικο στη γωνία και τη Νεκρά Θάλασσα, παίρνει τις μαντίλες της, τους δρόμους της, τα χαλάσματά της, ζεύεται τους νεκρούς της και φεύγει. Σενάριο-Σκηνοθεσία: Γιάζρα Χαλίντ | Φωνή: Ελένη Μπ. | Φωτογραφία: Sylvain L’Esperance | Μοντάζ: Γιάννης Καραμήτρος | Ήχος: Jason Bakey

Μετά την πρώτη προβολή της τον Οκτώβριο στο Paris Festival for Different & Experimental Cinema και την επιλογή της από σημαντικά διεθνή φεστιβάλ (Internationale Kurzfilmtage Winterthur, Kasseler Dokfest, L’Alternativa κ.ά), η ταινία προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

«Αιγαίο ή η κωλοτρυπίδα του θανάτου» (Αθήνα, 2014, 8΄)
Ενας μυστηριώδης άντρας κάνει την εμφάνισή του σε διάφορες τοποθεσίες της Αττικής δίνοντας οδηγίες χρήσης σωσιβίου. Ποιον προσπαθεί να σώσει από την κωλοτρυπίδα του θανάτου; Σκηνοθεσία: Ελένη Γιώτη | Κείμενο: Γιάζρα Χαλίντ | Άνθρωπος με σωσίβιο: λΑΜΠΕΡΟύΚ | Φωνή: Ιάσονας Παναγιωτόπουλος | Φωτογραφία: Αλέξης Ιωσηφίδης | Ήχος: Ιάσονας Θεοφάνου

Zebra Poetry Film Festival: Best Film for Tolerance Award
Paris Festival for Different & Experimental Cinema: International Competition Award
Balkans Beyond Borders Short Film Festival: Jury Special Mention
Doctorclip Roma Poetry Film Festival: International Competition Award

9.30-10.00: «Γερμανία, είσαι υπόνομος»
Ποιήματα από την αντεργκράουντ λογοτεχνική σκηνή του Βερολίνου και όχι μόνο, με αφορμή την ποίηση του Clemens Schittko, την οποία παρουσιάζουμε στο νέο τεύχος του Τεφλόν. Οι Clemens Schittko, Jannis Poptrandov, Kai Pohl και Urs Böke με χιούμορ και (αυτο)σαρκασμό σατιρίζουν τον συντηρητισμό και την υποκρισία των μικροαστών, μιλάνε για την ασφυξία που νιώθουν όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της εργατικής τάξης σήμερα.

gone-is-syria-gone_still2

Στο:Μαντάτα

from Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος http://ift.tt/2gtBE2S

Τεφλόν #16 | Νέο ποιητικό σκεύος

16teflon_cover_blog2

ΤΕΦΛόΝ #16
Χειμώνας-Άνοιξη 2017

ΑΘΗΝΑ

Αρχείο 71, Καλλιδρομίου & Ζωσιμαδών [με κουτί ενίσχυσης]
Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18 [με κουτί ενίσχυσης]
Βιβλιοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28 [με κουτί ενίσχυσης]
Κ*ΒΟΞ, Αραχώβης & Θεμιστοκλέους [με κουτί ενίσχυσης]
Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, Καλλιδρομίου 30 [με κουτί ενίσχυσης]
Αλφειός, Χαριλάου Τρικούπη 22 [με κουτί ενίσχυσης]
Μικρό Καφέ, Αραχώβης 38 [με κουτί ενίσχυσης]
Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37
Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας

Περισσότερα σημεία διανομής θα ανακοινωθούν σύντομα.

Γίνετε συνδρομητές στο Τεφλόν και… αποκτήστε αντικολλητική προστασία!
Διαβάστε περισσότερα εδώ.

Στο:Μαντάτα, Τεύχος Δεκαέξι

from Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος http://ift.tt/2h78Vjo

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ: Max Ritvo | Αιώνες

aeons_cover

Max Ritvo
Αιώνες
Εκδόσεις Σαιξπηρικόν

Κυκλοφόρησε η βραβευμένη από την Poetry Society of America ποιητική συλλογή Αιώνες (Aeons) του Max Ritvo, σε μετάφραση και επιμέλεια της συντακτικής ομάδας του Τεφλόν.

Ο Μαξ Ρίτβο, τον οποίον παρουσιάσαμε στο τχ. 12 του περιοδικού, γεννήθηκε το 1990 στο Λος Άντζελες. Από μικρή ηλικία έπασχε από το σάρκωμα του Ewing, μια σπάνια μορφή καρκίνου των οστών. Ποιήματα, συνεντεύξεις και δοκίμιά του έχουν δημοσιευτεί σε διακεκριμένα περιοδικά όπως τα The Los Angeles Review of Books, New Yorker, Poetry, Boston Review και Yale Literary Magazine. Σπούδασε ποίηση στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Έφυγε από τη ζωή στις 23 Αυγούστου 2016.

[ Λίγα λόγια για το βιβλίο ]

Στους Αιώνες ο Μαξ Ρίτβο περιστοιχίζεται από πρόσωπα σε ένα σύμπαν μέδουσα. Το όνομά του βρίσκεται στο στομάχι μιας χήνας. Η γλώσσα είναι ένα φύλλο που σκίζεται, ένα βουλωμένο υδραγωγείο. Οι επιθυμίες δεν φωτίζουν στιγμιαία την οθόνη του μυαλού αλλά χρωματίζονται αργά καθώς περνούν μέσα από το σώμα. Το σώμα που είναι άλλοτε ουρανός, άλλοτε καβούκι, άλλοτε ύφασμα. Η βελόνα του πικάπ εισχωρεί στο κεφάλι. Στην καρδιά φυτρώνουν νύχια. Το δέρμα βρίσκεται σε ανοιχτό διάλογο με τον φλοιό και τον οπό των δέντρων. Το μυαλό είναι ένα μαύρο γάντι. Ο βολβός της τρίχας κάτι που μασιέται μέχρι να βγάλει χυμό. Το αίμα χαρούμενο κι εξουθενωμένο. Ο θάνατος καρδιοκατακτητής.

Η ποίηση του Ρίτβο αποτελεί θαυμαστό μείγμα αμεσότητας, εμβρίθειας, γρίφων, επινοήσεων, ενσαρκώσεων και εκλάμψεων. Πότε φασκιωμένη με τη ζεστασιά των θηλαστικών και πότε «δέσμη καθάριο νερό που εκρήγνυται» κρύβει μέσα της «μια ελπίδα σε σχήμα πουλιού». Στους διαδρόμους των νοσοκομείων ο ποιητής παρατηρεί ψύχραιμα και διερευνητικά το μαβί διάχυτο φως ενός επικείμενου θανάτου˙ ξαπλωμένος ανάσκελα στον τομογράφο τού στέλνει φιλιά.

[ Δείγμα Γραφής ]

Σκέφτηκα ότι θα κατανοούσα τον κίτρινο κεραυνό
σε μια ζωγραφισμένη καταιγίδα –
τον αποφασιστικό τρόπο με τον οποίο εξαφανίζεται
καθώς φαντάζομαι τον εαυτό μου να εκσφενδονίζεται
με το κεφάλι στον πίνακα.

Αντ’ αυτού έχω αυτή την εικόνα δυσαρέσκειας,
σκέψη που δεν εγείρεται, αλλά χωρίζεται στα δύο
στην αναπάντητη ερώτηση του κεραυνού,

το μυαλό μου
ένα μαύρο γάντι
που το περνάς για άντρα
στη μέση μιας χιονοθύελλας

***

Έτσι τώρα εκείνος καταλαβαίνει λάθος, θυμάται
τα δάχτυλα, νιώθει έρημος.
Από κάτω του κολυμπούν κυανόπτεροι τόνοι με
πενήντα μίλια την ώρα,
γρήγοροι και αόρατοι σαν τα κατεργάρικα δάχτυλα.
Αυτές οι θαλάσσιες ραφές, αυτοί οι μαυριδεροί
μανδύες εντέρων,
είναι τόσο γρήγοροι όσο και οι σκέψεις του ψαρά.
Καθώς η σκέψη προχωρά μπροστά,
ένα νέο ψάρι ανεβαίνει μέχρι την καρίνα της
αγκυροβολημένης βάρκας –
ποιητική συνενοχή μεταξύ πολλών,
ποιητική συνενοχή των σιωπηλών,
νανούρισμα μέσα σε άλλο νανούρισμα.

***

ΣΥΜΠΑΝ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΗΜΑΣΤΑΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

Μου δόθηκε ανταμοιβή:
Εσείς οι δύο θα επιλέξετε
πού θα αναπαυθώ.

Είμαστε τρεις γλυκύτατοι κυνηγοί με το βλέμμα καρφωμένο
στον ποτισμένο με λίπος βούρκο.

Στο βάθος κάθε τρύπας από σφαίρα
αναζητούμε τον φακό του γυαλιού

που θα ανατίναζε το είδωλο
της λείας μας.

Είναι ένα χαστούκι δυνατού αέρα.
Κοιτάμε ψηλά
το ιλαρό φεγγάρι.

Πέφτω κάτω στη λευκή λάσπη.

Όταν η αναπνοή παίρνει να γίνεται άρρυθμη,
γαργαλήστε με, πολυαγαπημένοι μου –
προκειμένου η αρρυθμία να μπερδευτεί.

***

ΟΠΩΣ Η ΕΥΑ

Κρατώ το σώμα απ’ το οποίο φύτρωσα˙
το πλευρό σου είναι ο λάκκος μου.

Είμαι ένα ημισέληνο στεφάνι από φύλλα˙
ο ομφαλός σου εκπνέει αυτές τις λέξεις.

Στο:Μαντάτα

from Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος http://ift.tt/2gDdb7y

Urs Böke, Δύο ποιήματα

untitled

ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΘΕΟΙ

Λιανίζουν ανθρώπους
τους κόβουν τα χέρια
πριονίζουν μέλη
στήθη γυναικών
γεννητικά όργανα

Καίνε τους άπιστους
άντρες και ηλικιωμένοι
δολοφονούνται πισώπλατα
νεαρές γυναίκες βιάζονται
ή γίνονται σκλάβες
ντύνουν τα παιδιά στα χακί
τους δίνουν ναρκωτικά
τα εκμεταλλεύονται σαν στρατιώτες

Λιανίζουν ανθρώπους
είναι θρήσκοι
σπέρνουν τον τρόμο
με τη βίβλο και το σπαθί

Όλοι αυτοί οι θεοί
εικονίσματα και ηλίθιοι
σίγουρα είναι κυνικοί
και μισάνθρωποι

Αυτά που συμβαίνουν
δεν μπορείς να τα δικαιολογήσεις
ούτε καν αν είσαι
μορφωμένος

Ενώ εγώ αναρωτιέμαι
πώς είναι δυνατόν
επιστήμονες να μελετούν
τις θρησκείες

Στα πανεπιστήμια
στις ομάδες προβληματισμού
στους πεζόδρομους

Όλους αυτούς τους θεούς
όλα αυτά τα δόγματα
με τη βίβλο και το σπαθί.

.

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΑΠΟ ΧΑΛΑΖΙ

Τώρα το χαλάζι
βυθίζεται ξανά
στην ύπαρξή σου
να στέκεσαι όρθιος στη θύελλα
αυτή είναι
η πιο απλή άσκηση για σένα
με τον τρόμο
στην καρδιά στο σβέρκο

Κάπου βαθιά μέσα σου
είσαι ένας πλάνης
ένας Χάρι Χάλερ1 του
Generation Wordcore
κάποιος που γνωρίζει: Το
χαλάζι θα επιστρέψει
μόλις το θελήσεις

Η πιο απλή άσκηση
είναι η πίσω πορτούλα
που αφήνεις για σένα ανοιχτή
στην καρδιά στο σβέρκο
μπορείς να δεις καθαρά
ότι δεν είσαι μόνος

Οι άλλοι
πεθαίνουν πιο μονάχοι
χωρίς τις κατάλληλες λέξεις
στις αποσκευές.

1. Harry Haller: Ο ήρωας του μυθιστορήματος Steppenwolf (Ο λύκος της στέπας) του Hermann Hesse.

Περισσότερα ποιήματα του Urs Böke μπορείτε να διαβάσετε στο 15ο τεύχος του Τεφλόν.

Στο:Τεφλονομεταφράσεις, Τεύχος Δεκαπέντε

from Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος http://ift.tt/2fBZ1Hw

Αθυρολόγιο, Ο Ζαλούρης

Ήταν πριν χρόνια που ανακαλύψαμε στην αυλή ένα βρώμικο περιστέρι που δεν μπορούσε να πετάξει κι όλο γυρνούσε σβούρα γύρω απ’ τον εαυτό του, σκόνταφτε, σωριαζόταν και πάλι σηκωνόταν κι άρχιζε απ’ την αρχή την ίδια ιστορία. Και τ’ ονομάσαμε Ζαλούρη. Κάθε πρωί και βράδυ πριν φύγω για δουλειά του πετούσα ψίχουλα, σπόρια, κόρες ψωμί και το ’βλεπα καθώς γυρνούσε γύρω γύρω προσπαθώντας να ραμφίσει την τροφή και πάλι έπεφτε και βογκούσε. Από την πείνα θα πέθανε, όταν φύγαμε για διακοπές. Το έθαψε είπε ο γείτονας στον λόφο, μα είμαι σίγουρος ότι μου είπε ψέματα γιατί έβλεπε πόσο αγαπούσα τον Ζαλούρη και σκέφτηκε να μη με στεναχωρήσει.

Λοιπόν, προχθές εγώ και ο Ζαλούρης γίναμε ένα. Γύρναγα γύρω γύρω κι έπεφτα, μία στον τοίχο, μία στα σταθμευμένα αυτοκίνητα, σε μια κολόνα της ΔΕΗ, στις πινακίδες της τροχαίας. Με κοίταζαν που λες τα περιστέρια απ’ τα καλώδια απορημένα και με ονόμασαν Ζαλούρη. Έτσι, γινήκαμε φίλοι εγώ και τα περιστέρια. Από αλληλεγγύη. Μας βρίζουν οι περαστικοί, μας κλωτσάνε τα παλιόπαιδα, τρώμε τα ψίχουλα των γέρων και των κουλουρτζήδων, τιτιβίζουμε στις μορφονιές απ’ τα σύρματα και τα περβάζια, κουτσουλάμε πού και πού κάνα διαβάτη έτσι για την πλάκα μας. Άλλοτε πάλι, βουτάμε σαν τους καμικάζι στις αυλές μπας και μας λυπηθεί κάνας χριστιανός και μας ταΐσει. Και μήπως φεύγοντας για τη δουλειά φωνάζει στη δικιά του «Ρίξε και κάνα ψίχουλο πριν φύγεις στον Ζαλούρη».

Στο:Τεφλονοποιήματα

from Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος http://ift.tt/2eyIAdi

Νόπη Φουντουκίδου, Υπότιτλοι

Αυτή η πόλη
δολοφόνησε τα παπούτσια μου.
Με περπάτησαν πολλά χρόνια.
Ανόμοια μεταξύ τους
διαφορετικά απ’ όλα τα άλλα.
Μ’ άρπαζαν απ’ το κρεβάτι
να με πάνε εκεί που ονειρευόμουν
μα πάντα με φτάναν εκεί που έπρεπε να είμαι.
Αυτή η πόλη τιμώρησε
τα παπούτσια μου.
Ανεπαίσθητη απώλεια
μες τη βοή
χωρίς θρήνους.
Ακούμπησε για πρώτη φορά
το πέλμα άσφαλτο.
Βαφτίστηκε μ’ αποτσίγαρα
γυαλιά και κάτουρα.

Ολισθαίνω στις ενοχές της μάζας.
Διαβάζω τον κόσμο δια της αφής
δίχως υπότιτλους.
–Αλήθεια
χρειάστηκες ποτέ υπότιτλους για να καταλάβεις
την απελπισία;
το γέλιο;
το γαμήσι;
το νερό;

Στο:Τεφλονοποιήματα, Τεύχος Δεκαπέντε

from Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος http://ift.tt/2dumKmn

Γυναίκες και ιατρική στις αρχές του 20ού αιώνα

Οι γυναίκες δεν αποτελούν «τάξη»˙ δεν καταπιέζονται όλες το ίδιο˙ δεν βιώνουν όλες τον σεξισμό με τον ίδιο τρόπο. Την περίοδο μεταξύ 1865 και 1920 οι ταξικές διαφορές μεταξύ των γυναικών στην Αμερική ήταν ιδιαίτερα έντονες: η καθημερινότητα, οι συνήθειες και οι προσδοκίες των γυναικών της ανώτερης τάξης είχαν ελάχιστα κοινά με τις αντίστοιχες των γυναικών της εργατικής τάξης. Ήταν μια περίοδος ταχείας βιομηχανοποίησης, αστικοποίησης και ταξικής πόλωσης, η οποία επηρέασε όλους τους Αμερικανούς. Στις πόλεις –εδώ καταπιανόμαστε μόνο με το αστικό περιβάλλον, απ’ όπου ξεκινούσαν οι ιατρικές τάσεις– δύο τάξεις, ουσιαστικά καινούργιες για την αμερικανική κοινωνία, είχαν αρχίσει να επικρατούν: η μεγαλοαστική τάξη, η οποία βάσιζε τον πλούτο της στις επιχειρήσεις και τη βιομηχανία, και η βιομηχανική εργατική τάξη, η οποία με την εργασία της παρήγαγε αυτόν τον πλούτο.

Οι κοινωνικοί ρόλοι των γυναικών σε αυτές τις δύο τάξεις ήταν σχεδόν εκ διαμέτρου αντίθετοι. Για τις εύπορες γυναίκες μια κοινωνικά συνταγογραφημένη ζωή αναπαυτικής οκνηρίας˙ για τις γυναίκες της εργατικής τάξης εξαντλητικός μόχθος. Καμία ενιαία ιδεολογία του σεξισμού δεν θα μπορούσε να αγκαλιάσει και τις δύο αυτές πραγματικότητες ή να εξηγήσει και τους δύο κοινωνικούς ρόλους. Συνεπώς η βιοϊατρική έπρεπε να παρέχει δύο διαφορετικές θεωρίες για τις γυναίκες: μία κατάλληλη για τη μεγαλοαστική τάξη (και τη μεσαία τάξη που εποφθαλμιούσε τον τρόπο ζωής της ανώτερης μεσαίας τάξης) και μία κατάλληλη για τις φτωχές γυναίκες της εργατικής τάξης.

Ήταν σαν να υπήρχαν δύο διαφορετικά θηλυκά ανθρώπινα είδη. Οι εύπορες γυναίκες θεωρούνταν εγγενώς άρρωστες, πολύ αδύναμες και εύθραυστες για οτιδήποτε πέραν των πιο ήπιων ασχολιών, ενώ οι γυναίκες της εργατικής τάξης θεωρούνταν εγγενώς υγιείς και εύρωστες. Η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Οι γυναίκες της εργατικής τάξης, που εργάζονταν πολλές ώρες και δεν ξεκουράζονταν ούτε τρέφονταν αρκετά, υπέφεραν πολύ περισσότερο από μεταδοτικές ασθένειες και επιπλοκές στη γέννα απ’ ό,τι οι πλούσιες γυναίκες.

Όμως οι γιατροί αντέστρεψαν την αιτιότητα και βρήκαν ότι η ήπια, «πολιτισμένη» ζωή των ανώτερων τάξεων ήταν πιο απειλητική για την υγεία και ενδιαφέρουσα από ιατρικής άποψης απ’ ό,τι η σκληρή εργασία και η στέρηση.

Απόσπασμα από το βιβλίο: Barbara Ehrenreich και Deirdre English,
Παθήσεις & διαταραχές: Φύλο, ιατρική και ασθένεια, εκδ. Αρχείο 71

Στο:Αφορμές

from Τεφλόν | νέο ποιητικό σκεύος http://ift.tt/2dFXNZb